Sluit
Menu
Lara’s gesprekken met Stadjers – Metin

Reportage

Lara’s gesprekken met Stadjers – Metin

Je kan beter twee truien hebben die perfect zitten, dan tien truien die wel oké zijn. Kort samengevat is dat mijn houding tegenover kleding. Nu zou je kunnen denken dat ik me daarom niet veel met kleding bezighoud, maar niets is minder waar. Want de paar truien die perfect zitten heb ik natuurlijk niet zomaar ergens op de kop getikt. Daar gaat eerst een gigantisch vooronderzoek aan vooraf. Een proces dat makkelijk weken kan duren. En als ik dan eindelijk een nieuw kledingstuk heb aangeschaft, ontdek ik al gauw verbeterpunten. De broekspijp is net iets te lang, de blouse toch iets te wijd of dat ene flapje op die mantel toch niet leuk. En als ik eenmaal een verbeterpunt heb gezien, moet daar iets aan gebeuren. Met die broek, trui, jas of rok fiets ik dan richting Metin. De man die meteen ziet wat ik bedoel en inmiddels mijn halve kledingkast onder handen heeft genomen.

Vandaag ben ik eens niet in de winkel voor een broek, trui, jas of rok. Vandaag ben ik er voor Metin. Wie is eigenlijk die man die mijn kledingmaten inmiddels wel kan dromen

Metin woont nu acht jaar in Nederland en in die acht jaar is er veel gebeurd. Toen Metin nog in Istanbul bij een modehuis werkte, had hij altijd al een droom: een eigen bedrijf in Europa. Want, zegt Metin, een eigen bedrijf hebben betekent een toekomst hebben. En werken aan een goede toekomst is voor Metin ontzettend belangrijk.

Toen Metin naar Nederland kwam kreeg hij in Groningen een baan als kledingreparateur bij Suitsupply. Een paar dagen per week werkte hij in de pakkenwinkel en in zijn vrije dagen begon hij met het opzetten van zijn eigen bedrijf. “Bij Suitsupply had ik geen toekomst. Dat was alleen tijdelijk.” Hij maakte een afspraak bij de Kamer van Koophandel, googelde thuis begrippen als “boekhouder” en zette alles in het teken van klanten werven. Bij de Action kocht hij pakken printpapier om vervolgens thuis zijn eigen flyers uit te printen. “Ik heb meer dan 10.000 folders rondgebracht.”

Jaren werkte Metin vanuit zijn huis en legde hij zoveel mogelijk geld opzij. “Ik ben nog nooit naar de sociale dienst geweest. Ik heb nog nooit huursubsidie gevraagd. Gelukkig niet.” zegt Metin terwijl hij met zijn hand op tafel klopt. Metin is trots op zijn zelfstandigheid en is blij dat hij zonder uitkering en toeslagen rond kan komen.

Toen Metin na een paar jaar werken vanuit huis een lening mocht aanvragen voor zijn bedrijf nam hij meteen een makelaar in handen. Hij werd huurder van een winkelpand in de Oude Ebbingestraat. Metin weet nog goed hoe hij met alleen maar drie naaimachines in zijn bezit in het lege pand stond. Gelukkig zette zijn buurman van Vakkledinghuis Groningen soms meubels met een papiertje “gratis meenemen” buiten op de stoep. Dankbaar nam Metin alles mee. “Elke keer als er spullen buiten stonden was ik een minuut later daar.” Met de verzamelde spullen en een hier een daar wat creatief geklus, richt Metin zijn winkel in. Trots laat hij zien hoe hij een kast tot toonbank omtoverde en hoe hij door een simpele verhoging een grote naaitafel gemaakt heeft.

Metin werkt hard, gaat goed met geld om en weet wat hij doet. En dat werpt zijn vruchten af. De lening voor zijn bedrijf is inmiddels afbetaald en terwijl andere winkels om hem heen moeten sluiten, gaat het met Metins bedrijf nog steeds goed. Ook mag Metin zijn paspoort bij de gemeente aanvragen en heeft hij deze ochtend zijn pasfoto’s laten maken.

“Dus ik zit tegenover een gelukkige man?” vraag ik. “Heel gelukkig!” Metin springt op en ik krijg een knuffel.

Uitgedroomd is Metin nog niet. “Ik wil graag een huis kopen.” Ik hoop dat Metins dromen uitkomen. En als ik hem zo zie zitten, als een gelukkig man, dan moet dat vast goedkomen.