Sluit
Menu
Even voorstellen: Ilaaf al-Saïdi

Nieuws

Even voorstellen: Ilaaf al-Saïdi

Ze is 20 jaar, doet de Engelse lerarenopleiding en houdt van kungfu. “Misschien verwachten mensen het niet van zo’n klein meisje. Dat vind ik juist wel leuk.” Naast haar liefde voor die vechtsport, die ze zichzelf overigens aanleert door middel van YouTube-filmpjes, leest en schrijft onze nieuwe correspondent Ilaaf al-Saïdi erg veel.

Dat schrijven begon een aantal jaren geleden. Ze deed mee aan een schrijfwedstrijd met als thema ‘100 jaar oorlog, en dan?’. Ze won de lezersprijs met een tergend en toch romantisch verhaal over haar ouders, die uit Irak vluchtten en elkaar in Nederland weer ontmoetten.

Keuze
Inmiddels twintig jaar verder vertelt Ilaaf vol trots over haar moeder. Ze is erg dankbaar voor het leven dat ze heeft. Haar zus studeert geneeskunde in Enschede en haar jongere broertje zit in zijn voorlaatste HAVO-jaar. Drie succesvolle kinderen, terwijl je zelf je thuisland moest ontvluchten en iets moest opbouwen in een totaal andere cultuur (ze woonden de eerste tijd in Sauwerd), daar heeft Ilaaf veel respect voor. Ze is zelfs fan van haar moeder, lacht ze.

Die dankbaarheid is deels de basis van haar oneindige optimisme. Ze heeft dat van haar moeder. “Maar,” zegt ze zelfverzekerd “dat is een hele bewuste keuze. Toen ik ouder werd besefte ik dat ik een keuze had. Iedereen kan zich richten op de positieve of de negatieve kanten. En natuurlijk zijn er altijd negatieve dingen, de vraag is alleen hoe je daarmee omgaat.”

Anders
Het liefst geeft ze dit de lezers van Dat is Groningen ook mee: een positief gevoel. Het is namelijk allemaal zo slecht nog niet. Ze noemt een aantal voorbeelden uit haar eigen leven. Situaties waarin ze geconfronteerd werd met het feit dat ze anders is. Althans, er misschien iets anders uitziet. Want ze draagt een hoofddoek, maar is verder precies hetzelfde als alle andere 20-jarige ambitieuze studenten in Nederland. Misschien is ze zelfs nog wel ambitieuzer.

“Ik geloof dat als je positief bent, je ook positieve dingen aantrekt.” Die positiviteit moet je elke dag trainen. Als voorbeeld noemt ze een regenbui; voor velen een bron van ergernis en voldoende stof tot dagenlang klagen. “Maar je kan ook denken: ik kan nu een regendansje doen.” Natuurlijk zien we niet ineens mensen op straat een dansje doen als het regent, maar het geeft wel aan dat er altijd twee manieren zijn om naar een situatie te kijken.

Over Groningers
Wat Ilaaf van Groningers vindt? “Groningers zijn echt hele toffe mensen. Ze zijn tolerant, easy-going en maken zich niet zo druk om anderen. Iedereen krijgt een beetje ruimte.” Dit heeft natuurlijk ook te maken met een individualistische cultuur in het Westen, waarbij iedereen het zo druk heeft met zichzelf (en zijn mobiel), dat er geen tijd is voor anderen.

Maar in Groningen is het toch net anders. Groningers zijn nuchter en spreken niet zo snel iets uit. Dit geldt voor positieve dingen (‘Kon minder’), maar dus ook voor de negatieve. Ze voelt zich thuis hier. Ze kan zich meten met Groningers, maar net zo goed met andere buitenlanders. Want al is ze zelf geboren in Nederland, ze krijgt de Iraakse opvoeding natuurlijk wel mee van haar ouders.

Kan iedereen dan gelukkig worden in Groningen? “Ja, dat kan. Maar ik geloof dat iedereen overál gelukkig kan worden, je bent de baas over je eigen leven.”

Je leest Ilaafs artikelen hier!