Sluit
Menu

Ilaaf Al-Saidi

Dat schrijven begon een aantal jaren geleden. Ze deed mee aan een schrijfwedstrijd met als thema ‘100 jaar oorlog, en dan?’. Ze won de lezersprijs met een tergend en toch romantisch verhaal over haar ouders, die uit Irak vluchtten en elkaar in Nederland weer ontmoetten.

Keuze
Inmiddels twintig jaar verder vertelt Ilaaf vol trots over haar moeder. Ze is erg dankbaar voor het leven dat ze heeft. Haar zus is dokter en haar jongere broertje zit in zijn laatste HAVO-jaar. Drie succesvolle kinderen, terwijl je zelf je thuisland moest ontvluchten en iets moest opbouwen in een totaal andere cultuur, daar heeft Ilaaf veel respect voor. Ze is zelfs fan van haar moeder, lacht ze.

Die dankbaarheid is deels de basis van haar oneindige optimisme. “Maar,” zegt ze zelfverzekerd “dat is een hele bewuste keuze. Toen ik ouder werd besefte ik dat ik een keuze had. Iedereen kan zich richten op de positieve of de negatieve kanten. En natuurlijk zijn er altijd negatieve dingen, de vraag is alleen hoe je daarmee omgaat.”

“Ik geloof dat als je positief bent, je ook positieve dingen aantrekt.” Die positiviteit moet je elke dag trainen. Als voorbeeld noemt ze een regenbui; voor velen een bron van ergernis en voldoende stof tot dagenlang klagen. “Maar je kan ook denken: ik kan nu een regendansje doen.” Natuurlijk zien we niet ineens mensen op straat een dansje doen als het regent, maar het geeft wel aan dat er altijd twee manieren zijn om naar een situatie te kijken.

Over Groningers
Wat Ilaaf van Groningers vindt? “Groningers zijn echt hele toffe mensen. Ze zijn tolerant, easy-going en maken zich niet zo druk om anderen. Iedereen krijgt een beetje ruimte.” Dit heeft natuurlijk ook te maken met een individualistische cultuur in het Westen, waarbij iedereen het zo druk heeft met zichzelf (en zijn mobiel), dat er geen tijd is voor anderen.

Maar in Groningen is het toch net anders. Groningers zijn nuchter en spreken niet zo snel iets uit. Dit geldt voor positieve dingen, maar dus ook voor de negatieve. Ze voelt zich thuis hier. Ze kan zich meten met Groningers, maar net zo goed met buitenlanders. Want al is ze zelf geboren in Nederland, ze krijgt de Iraakse opvoeding natuurlijk wel mee van haar ouders.

Kan iedereen gelukkig worden? “Ja, dat kan. Maar ik geloof dat iedereen overál gelukkig kan worden, je bent de baas over je eigen leven.”